اخبار صنعت

در زمینه مواد بازدارنده شعله مدرن، پیش سازهای سرامیکی، و حامل های کاتالیزوری، یکنواختی اندازه ذرات و نظم مورفولوژیکی هیدروکسید آلومینیوم در مقیاس نانو (Al(OH)3، به ویژه فاز گیبسیت) به طور مستقیم محدودیت عملکرد آن را تعیین می کند.

پایداری محیطی بازدارنده‌های شعله به طور مستقیم طول عمر و ایمنی محصولات نهایی را در زمینه‌های کاربردی که به قابلیت اطمینان طولانی‌مدت نیاز دارند، مانند الکترونیک و پلاستیک‌های مهندسی برق، تعیین می‌کند.

در طراحی و توسعه مواد پلی‌پروپیلن مقاوم در برابر شعله (PP)، یک سوال علمی که اغلب نادیده گرفته می‌شود این است: ساختار زنجیره مولکولی PP چگونه بر بازدارندگی شعله آن تأثیر می‌گذارد؟ از دیدگاه شیمی پلیمر و علم احتراق، این مطالعه به طور سیستماتیک تفاوت‌های اساسی بین پلی‌پروپیلن هموپلیمر (Homo-PP) و پلی‌پروپیلن کوپلیمری (Co-PP) را از نظر رفتار تخریب حرارتی، تشکیل زغال‌اخته، و برهم‌کنش با بازدارنده‌های شعله تجزیه و تحلیل می‌کند، و مبنای نظری طراحی بازدارنده‌ی شعله و شکل‌گیری PP را ارائه می‌کند. مواد

در عمل بازدارندگی شعله بدون هالوژن برای پلی پروپیلن (PP)، "مقدار اضافی" پارامتر اصلی تعیین کننده عملکرد مواد نهایی و مقرون به صرفه بودن است. با این حال، "مقدار افزودن بهینه" جهانی وجود ندارد، زیرا ارزش آن ناشی از تعادل پیچیده بین مسیرهای فناوری بازدارنده شعله، سطوح عملکرد هدف، ویژگی‌های ماتریس پلیمری و محدودیت‌های هزینه است.

آزمایش و ارزیابی رتبه بازدارنده شعله مواد پلی پروپیلن (PP) صرفاً یک موضوع "مشاهده احتراق" نیست، بلکه یک تحلیل کمی سیستماتیک بر اساس علم احتراق دقیق و پیروی از روش های استاندارد جهانی است.

در فرآیند بازدارنده شعله بدون هالوژن پلی پروپیلن (PP)، یک تناقض رایج و خاردار این است که دستیابی موفق به گریدهای بازدارنده شعله (مانند UL94 V-0) اغلب با کاهش قابل توجهی در چقرمگی ضربه مواد همراه است که به صورت افزایش شکنندگی و ترک خوردن آسان محصول آشکار می شود.